Υπάρχουν πολλοί τρόποι προσπάθειας καί επιτελέσεως τού Τεκτονικού μας έργου, όλοι μέρος τού Τεκτονικού σχεδίου μας “να βελτιώσωμεν εαυτούς”. Ένας Αδελφός δύναται να σκιαγραφίσει με κατάλληλες λέξεις τα καθήκοντά μας ως Τεκτόνων. Τα λόγια του μάς εμπνέουν & μάς ενθουσιάζουν. Ένας άλλος Αδελφός δυνατόν να μήν έχει αυτές τίς ικανότητες ώστε να μεταδώσει τίς ιδέες του με λόγια αλλά, γνωρίζει με τήν αυτήν βεβαιότητα τα καθήκοντά του ως ανθρώπου καί Τέκτονος. Εάν μάθει οτι Αδελφός ασθενεί ή δυστυχεί αμέσως συγκινείται καί συγκινείται όχι από καθήκον αλλά από Αγάπη καί Αδελφική συναντίληψη η οποία τού παρακινεί τήν επιθυμία πρός δράση καί τόν εξαποστέλλλει στό προσκέφαλο τού ασθενούς ή πλησίον τού δυστυχούντος. Ένας Αδελφός κατέχει καλά τα τυπικά, άλλος είναι βαθύς συμβολιστής καί άλλος πάλι κατάλληλος γιά κάθε είδους επιτροπές. Όταν κάθε Αδελφός κάνει το καθήκον του εκεί όπου τα προσόντα του τόν τοποθέτησαν, τότε ως αποτέλεσμα θα έχουμε επιτυχία τής Στοάς καί τού Τεκτονισμού εν γένει. Δέν υπάρχουν ιδιαίτεροι βαθμοί σπουδαιότητος. Το προέχον είναι να κάνουμε ο,τι καί όπως μπορούμε καλύτερα στήν θέση στήν οποία μάς έταξαν.
