Ορμώμενος από μία δημοσίευση , την οποία έχω αναδημοσιεύσει, και σχετικά με μυστικότητα-δημοσιότητα θέλω να σημειώσω τα εξής σε γραφή καθαρευούσης διά αυτονοήτους λόγους…
ΜΥΣΤΙΚΟΤΗΣ- ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΣ.
Ας ξεκινήσουμε με τήν μυστικότητα τών Τυπικών. Αυτά καθορίζουν τόν τρόπο ενάρξεως καί λήξεως τών εργασιών καί τήν τελετή τής μυήσεως σε κάθε βαθμό, είναι έργο τών αποδεδεγμένων Τεκτόνων, κείμενα θαυμαστά καί σοφά. Τα τυπικά είναι η μέθοδος τής διδασκαλίας τήν οποία ο Τεκτονισμός προσπαθεί να μεταδώσει. Αυτή η μέθοδος βασιζόμενη σε παραδώσεις καί μύθους, διαφέρει από τίς συνήθεις μεθόδους τού έξω κόσμου, είναι το κύριο χαρακτηριστικό τού ελευθεροτεκτονισμού από τής πρώτης μετ’ αυτού επαφής μας ζώμεν εν αυτώ παράδοξα. Αυτά τα παράδοξα τα οποία μάς εντυπωσιάζουν. Γιά να κατανοηθούν καί να αφομοιωθούν απαιτείται σκέψη, μελέτη, προσπάθεια διανοητική καί ψυχική. Κατά το Τεκτονικό σύστημα, αυτή η προσπάθεια τής κατανοήσεως τών Τεκτονικών αρχών τών οποίων οι εσωτερική καί βαθυτέρα έννοια εικονίζεται διά συμβόλων καί εκτίθεται διά αληγοριών κλιμακούται είς προοδευτικάς μύησεις. Κατά συνέπεια διά να περατωθεί όλος ο κύκλος τής σπουδής χρειάζεται πολύς χρόνος φοιτήσεως. Επιπλέον οι μυήσεις ακολουθούν ορισμένο τελετουργικό όπως καί οι άλλες εργασίες πού λαμβάνουν χώρα εντός τού Τεκτονικού Εργαστηρίου το οποίον διά τής ειδικής διακοσμήσεώς του καί τής ενεργού παρουσίας τών μελών καί τού μυσταγωγικού τρόπου εργασίας δημιουργεί ατμόσφαιρα καί κλίμα κατάλληλο γιά τήν σπορά, βλάστηση καί ανάπτυξη τών Τεκτονικών αρχών. Η μύησις δέν διαβάζεται, αλλά εκτελείται. Σκοπός της είναι να οδηγήσει το άτομο στήν γνώση με μία εσωτερική λάμψη, δηλαδή με φώς εκ τών ένδον. Αφού λοιπόν τοιαύται προϋποθέσεις απαιτούνται ίνα γίνωση κτήμα τα κείμενα τών Τυπικών, δηλαδή χρόνος, ατομική καί ομαδική προσπάθεια καί κατάλληλο κλίμα πώς είναι δυνατόν να εμπιστευτούμε αυτά σε χέρια αμυήτων οι οποίοι θα τα αναγνώσουν απροετοίμαστοι καί θα τα εύρουν ασυνήθει, περίεργα καί ακατάλειπτα; Η τηρουμένη εχεμύθεια συντηρεί τήν περιέργειαν όχι τήν νοσηράν περιέργειαν τήν ασχολουμένη με τήν αργόσχολον εξέτασιν πραγμάτων ξένων πρός τήν γνώσιν καί πρός τήν ταπεινήν ευχαρίστηση σχολίων καί κακολογίας, αλλά τήν περιέργειαν με τήν έννοιαν τής επιμόνου επιθυμίας πρός μάθησιν τής διαρκούς καί συνεχούς προσπαθείας πρός γνώσιν. Δυνάμεθα όθεν να συμπεράνομεν ότι ορθώς συνετώς καί σοφώς επιβάλλεται το απόρρητον. Έτερος λοιπόν λόγος τής στειρωμένης είς τόν Τεκτονισμόν μυστικότητος είναι η φρόνησις ή φροντίς όπως η διδασκαλία αποδίδει καρπούς όπως ο θεσμός διατηρήσει το κύρος, τήν σοβαρότητα τήν αιωνιότητα του. Αλλά υπάρχει κι άλλος λόγος εξ’ ίσου σοβαρός διά τής αυστηράς τηρήσεως τής εχεμυθείας επιδιώκεται επίσης ο εθισμός ημών είς τήν σιγήν. Αυτή κυριαρχεί είς τάς εργασίες μας. Από τής πρώτης επαφής του με τόν Τεκτονισμόν καί πρίν ακόμη εισέλθει στόν Ναό ο υποψήφιος οδηγείται είς τόν θάλαμον τών σκέψεων. Εκεί μόνος είς το σκότος, μακράν παντός θορύβου, έν απολύτω σιγή, παρατηρών τη βοηθεία τής φλογός κυρίου τα γύρω του αντικείμενα καί ρητά, αφείεται να βυθιστεί είς στοχασμούς. Η Σιγή εκφραζομένη διά τής απομονώσεως καί τής ελλείψεως φωτός προτρέπει αυτόν καί βοηθεί στήν κατανόηση τού περιβάλλοντος είς το να σκεφθεί ηρέμως καί ωρήμος επί τού διαβήματος τού όπως εισέλθει στόν Τεκτονισμόν. Διά τής μονώσεως αποκαθίσταται επαφή καί δημιουργείται διάλογος με τόν εαυτό μας. Κατά το αυτό διάστημα εντός τού Ναού ο Σεβάσμιος συνιστά στούς Αδελφούς βαθεία τήν Σιγήν κατά τήν διάρκεια τής μυήσεως η οποία θα ακολουθήσει. Μόνον διά τής τηρήσεως απολύτως Σιγής θα καταστεί δυνατή …