“Ο Τεκτονισμός δέν έχει ανάγκη διαφημίσεως. Μπορεί να δρά χωρίς λόγους καί χωρίς να θυρεύει επιδοκιμασίας”. Το Τυπικό μάς επιβάλει τήν ΑΠΟΛΥΤΗ «Σιγή» σάν πρώτη καί κύρια υποχρέωση τών μυημένων. Αυτή επέβαλαν όλα τα αρχαία μυστήρια καί κυρίως ο μεγάλος Πυθαγόρας, νοών αυτήν ως φυσικον νόμον τόν οποίον καί τηρούσαν πλήρως οι μαθητές του. Κατά τήν παράδοση, άγαλμα τής θεάς Σιγής, σφραγιζούσης το στόμα διά τού δείκτου τής χειρός, υπενθυμίζει διαρκώς σε αυτούς, αυτήν τήν υποχρέωση, όπως καί ο Αρποκράτης ο Θεός τής Σιγής. ” Μη ποτέ η επιορκία μολύνει τα χείλη σου”. ” Ο αποκαλύπτων έστω καί εξ’ αμελείας τα εμπεπιστευμένα είς αυτόν δι’ όρκου μυστικά, προκαλεί τήν περιφρόνησην τών ανθρώπων καί επισύρει τήν οργήν τού Θεού….” Δέον να θεωρήσωμεν τόν εαυτόν μας ευτυχή διότι οι συντάκτες τών τυπικών μας, οι πρεσβύτεροι ημών διδάσκαλοι-μυσταγωγοί, μάς εκληροδότησαν μετά τών μυστηριακών συμβόλων, τών ιδιωτικών γρημορίων καί τήν πολύτιμον υποθήκην τής δημιουργού Σιγής . Στά βιβλία τού Ερμού τού τρισμέγιστου διαβάζουμε: ” Η αναγνώρισις τού Θεού είναι θεία Σιγή! Μάθετε καί διατηρήσατε τα θεία μυστικά τών συμβόλων είς τήν καρδίαν σας καί καλύψατε ταύτα με Σιγήν”. Ο Πορφύριος δε΄ γράφει ότι: ” Επ ουδενί λόγω είναι επιτετραμένων να φανερώσετε είς τα πλήθη τόν ιερόν λόγον τόν οποίον μόνον οι αγνή μύσται δύναται να ανεύρουν. Τούτο θα ήτο πραγματική βεβήλωσις”. Ας αναλογιστούμε λοιπόν ότι τα μεγάλα έργα τής φύσεως επιτελέσθησαν καί επιτελούνται σε Σιγή. Ο Δαϋίδ μάς υπενθυμίζει ότι η Σιγή είναι ευγλωτοτέρα τού θορύβου, ” Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν θεού και το στερέωμα αγγέλει το έργον τών χειρών αυτού. Η ημέρα πρός τήν ημέραν λαλεί λόγον, καί η νύξ πρός τήν νύχτα αγγελει γνώσιν. Δεν είναι λαλιά, ουδέ λόγος τών οποίων η φωνή δέν ακούγεται. Είς πάσαν τήν γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτόν και είς ταπέρατα τής οικουμένης οι λόγοι αυτών”, εν ενί λόγω, η υπερτάτη Σιγή είναι τελειωτέρα τής ευγλωτίας. Ας αναλογισθώμεν τήν καθημερινή πορείαν τού ηλίου. Σε σιωπή προβάλλει η δόξα τής Ανατολής καί σε σιωπή διαχύνεται το κάλλος τής Δύσεως. Σιωπηλά όπως το λυκαυγές πού επανέρχεται όταν φύγει η νύχτα. Σιωπηλά όπως η άνοιξη στεφανώνει τήν χλόη καί τα δένδρα είς τούς λόφους ανοίγουν τα φύλλα τους. Ούτω τα λαμπρά χρώματα τών εποχών, τα τόσων ωραία είς τούς οφθαλμούς όσων καί τα χρήσιμα είς όλα τα όντα είναι σιωπηλά. Σε Σιγή ξυπνά το πνεύμα τής ζωής από κάθε σπέρμα, αθόρυβα ωριμάζουν τα σπαρτά καί σε Σιγή ο Θεός παρασκευάζει τα πάντα γιά τα δημιουργήματά του. Έτσι λοιπόν καί το κάθε Τάγμα οφείλει να προχωρά σε Σιγή. “Ο Τεκτονισμός δέν έχει ανάγκη διαφημίσεως. Μπορεί να δρά χωρίς λόγους καί χωρίς να θυρεύει επιδοκιμασίας”. Πιθανότερο είναι ότι περισσότερο έχει να ΖΗΜΙΩΘΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΕΙ κ τών περι- αυτού συζητήσεων. Καί προπαντός δέν έχει ανάγκην υπερασπίσεως.
