Ο νεομυηθείς Τέκτων μελετώντας περί τής προελεύσεως τού Τεκτονισμού εύκολα φθάνει στό συμπέρασμα, ότι εκείνο, το οποίο σήμερα νοείται ως Τεκτονισμός εμφανίσθη κατά τίς πρώτες 10ετίες τού 18ου αιώνος. Όμως εισχωρώντας σιγά-σιγά στήν έρευνα, γρήγορα πληροφορείται, από τα στοιχεία τής παραδόσεως καί από τούς σποραδικούς ιστορικούς υπαινιγμούς, ότι η προέλευση τού Τεκτονισμού ανάγεται σε πολύ προγενέστερη εποχή, η οποία χάνεται μέσα στούς μύθους καί τούς θρύλους.Εάν ένας επιμελής καί ερευνητικός Αδελφός επιθυμούσε να ακολουθήσει τήν Τεκτονικήν ατραπόν διά μέσου τού “σκοτεινού” παρελθόντος, γρήγορα θα συγχυσθεί, από το πλήθος τών πρό αυτού οδών. Σε ένα σημείον, μία οδηγεί πρός τούς Ιππότες Ναΐτες τών Σταυροφοριών, σε άλλο στίς περιοδεύουσες Συντεχνίες τού Μεσαίωνος, τούς ικανούς εκείνους εργάτες είς τήν μεγαλοφυΐαν τών οποίων οφείλονται οι μεγάλοι Καθεδρικοί Ναοί καί τά φρούρια τής Ευρώπης. Σε άλλη, περισσότερο μυθώδη, διαφορετική οδό οδηγεί στήν παρωχημένη εποχή τού βασιλέως Σολομώντος καί τήν δόξαν τού Ναού του, καί πάλι σε άλλο ξεκινάει οδός, το τέρμα τής οποίας χάνεται στήν σκοτεινήν ομίχλη τών αιώνων, φαίνεται δε επαναφέρουσα τόν ερευνητήν στό χείλος τών διαφόρων Μυστηρίων, Αιγυπτιακών, Ελληνικών, Ιουδαϊκών κ.α.Η αλήθεια είναι, ότι ο Τεκτονισμός ερωτεύθηκε από τίς τελευταίες πηγές τους, ο,τι τού χρειάσθηκε διά να αποβεί εκείνο, πού δίκαια καί υπερήφανα ισχυρίζεται ότι είναι, φιλοσοφία τής ζωής πρός διάπλαση χαρακτήρων. Από τίς Συντεχνίες κληρονομήσαμε τήν μορφή τής Στοάς με τούς Διδασκάλους, τούς Εταίρους καί τούς Μαθητές τους, όπως καί πολλές άλλες σχετικές λεπτομέρειες με τίς εργασίες τους. Από τούς Σταυροφόρους έχουμε πολλούς τύπους τών Ανωτέρων Βαθμών καί από τών εν τη Ιερά Βίβλο καί τών Νόμων της παραδεχτήκαμε τήν ηθική καί τά διδάγματά της, σάν βάση τής δικής μας φιλοσοφίας. Είναι άξιο να σημειωθεί ότι ο Νόμος αυτός είναι πλούσιος σε σύμβολα, είναι δε γεγονός, ότι όλες οι ξένες γλώσσες χρησιμοποίησαν σε μεγάλη κλίμακα τα σύμβολα γιά τήν παράστασή τών ιδεών τους. Φυσικά ο Τεκτονισμός συγκέντρωσε καί υιοθέτησε, γιά τήν διδασκαλία τής φιλοσοφίας του, παρά πολλά σύμβολα από κάθε πηγή, Ισραηλιτική, Ρωμαϊκή, Ελληνική καί Αιγυπτιακή. Κανένα, όμως, μεταξύ τών συμβόλων δέν είναι τόσο ωραίο, τόσο αρμονικό καί πλήρες, όσο το από δέρμα εριφίου ΠΕΡΙΖΩΜΑ. Το Περίζωμα διδόμενο στόν νεομύητο αμέσως μετά τόν όρκον, σφραγίζει τήν ενωσίν του με τήν Στοά καί πιστοποιεί τήν Τεκτονικήν τού ιδιότητα. Είναι στενά συνδεδεμένο με αυτήν τήν ζωή τού Τεκτονισμού, είναι το πρώτο δώρο πρός τόν νεομυηθέντα, είναι η πρώτη απτή απόδειξη τής εισδοχής του στό Τάγμα. Κάθε βήμα τού Τέκτωνος, από τόν βαθμό τού Μαθητού μέχρι τού Διδασκάλου καί επέκεινα, παρακολουθείται ολοένα από νέα καί υψηλά διδάγματα. Ασχέτως δε πρός τήν επίδοση καί πρόοδόν του στήν Τέχνην, ο Τέκτων ποτέ δέν αποχωρίζεται από το Περίζωμά του, θεωρώντας το σάν τήν εξοχώτερη τιμή η οποία μπορεί να απονεμηθεί σε έναν θνητό άνθρωπο. Φαίνεται, πιθανόν, ότι η συνήθεια τού να περιβάλλεται ο υποψήφιος με κάτι διακριτικό τού επαγγέλματός του, ήταν κοινή σε όλους τούς λαούς τής γής. Ευρίσκει, όταν κάποιος ψάχνει σε αρχαία χειρόγραφα, τόσα σημεία τα οποία αναφέρονται στήν σπουδαιότητα τήν οποία είχε είς τήν μύησιν το Περίζωμα, ώστε να οδηγείται να πιστεύει στήν παγκοσμιότητα αυτού τού συμβόλου. Στήν Αίγυπτο, στίς Ινδίες, στήν Ιαπωνία, στήν Περσία, στούς μεταξύ τών Σκανδιναβικών όπως καί σέ άλλες αρχαίες φυλές, το Περίζωμα, ή κάποιο άλλο παρόμοιο, ήταν από τα απαραίτητα πρός μύησιν. Οι Ισραηλίτες περιέβαλλαν τούς υποψηφίους διά το ιερατείο με ζώνη, μεταξύ δε αυτών οι Εσσαίοι περιέβαλλαν τούς υπό εισδοχήν είς το Τάγμα τους με λευκό, μακρύ ως το πέλμα, χιτώνα. Στίς Ινδίες μία κεντητή ταινία, τήν οποίαν αποκαλούσαν “Ζάννατ”, δηλαδή ιεράν, αντικαθιστούσε το Περίζωμα. Οι Σκανδιναβοί πολεμιστές χρησιμοποιούσαν λευκή ασπίδα, η τελετή τής παραδόσεως τής οποίας ήταν σχεδόν όμοια με τήν δική μας. Υποχρεούτο δε εκείνος ο οποίος τήν ελάμβανε να μήν τήν χρησιμοποιήσει σε μη ιερό πόλεμο, καί να μήν τήν κατασπιλώσει διά τής «χύσεως αθώου αίματος». Οι περισσότεροι τών άλλων φυλών παρουσίαζαν τούς υπό εισδοχήν φέροντες το Περίζωμα, το οποίον, καίτοι διέφερε ως πρός το σχήμα, θεωρείτο όπως καί τώρα, ως διακριτικόν έμβλημα. Κατ’ αρχάς, το Περίζωμα χρησιμοποιούταν γενικά σάν θρησκευτικό έμβλημα, αλλά καί σήμερα ακόμη χρησιμοποιείται σάν ιερατικόν έμβλημα. Η σημασία όμως τού Τεκτονικού Περιζώματος είναι κυρίως ηθική. Κάποιες έννοιες αυτών τών θρησκευτικών εννοιών θα αναρτηθούν εδώ, αλλά η εντός τής Στοάς χρησιμοποίησή του αποβλέπει κυρίως πρός ηθική διδασκαλία. Περί αυτού αναφέρονται μερικοί περίεργοι θρύλοι, οι οποίοι οδηγούν στο να αποδείξουν, ότι το περίζωμα συνδέετο πολύ περισσότερο, από ότι κατ’ αρχάς νομίσαμε, με τήν καθημερινήν μας ζωή. Ούτω, λέει ο Πυθαγόρας, τήν ιδέαν τού γνωστού ομωνύμου θεωρήματός του, τού οποίου τήν λύση δίνει ο Ευκλείδης στό πρώτο Βιβλίον τών Στοιχείων του, ενεπνεύσθη από το Τεκτονικό Περιζώμα, ότε έφερε τούτο με το «τριγωνικόν επικάλυμμα ανεστραμμένον». Επίσης, λέγεται, ότι το Περίζωμα αποτελεί τήν βάσιν όλων τών αριθμών πλήν τού μηδενός.
