Από αυτά μπορεί κάποιος να αντιληφθεί, ότι τα δύο μέρη τού Περιζώματος συμβολίζουν τήν παλαιά περί ουρανού καί Γής δοξασία. Ερμηνεύεται επίσης διά τού Περιζώματος η έννοια τού Γνώμονος καί τού Διαβήτου. Ο Γνώμων εικονίζει τήν γήν καί ο Διαβήτης τόν ουρανό. Ετσι βλέποντες κατά τόν γνωστόν τρόπον ενωμένα αυτά τα δύο εργαλεία, αντιλαμβανόμαστε αμέσως τόν συμβολισμόν τού συμπλέγματος. Αλλά εκείνο, το οποίο έχει σπουδαιότατη σημασία είναι το γεγονός, ότι τα δύο μέρη τού Τεκτονικού Περιζώματος εικονίζουν τόν υλικό καί τόν πνευματικό άνθρωπο. Συνδυάζοντας αυτά τα δύο μέρη, πού παριστάνουν τίς δύο ανθρώπινες ιδιότητες, έχουμε τόν ιδανικό άνθρωπο. Διότι μόνον μέσω τής απόλυτης ισορροπίας καί αρμονικής συνεργασίας τών δύο τούτων ιδιοτήτων, μπορεί να επιτευχθούν τέλεια έργα. Τελευταίος, αν καί όχι μικρότερης σημασίας, είναι ο συμβολισμός τού μέρους επί τού οποίου φοριέται το Περίζωμα. Αγκαλιάζοντας τήν «μέση», χωρίζει το ανθρώπινο σώμα σε δύο διακεκριμένα μέρη. Το επάνω μέρος, πού γενικά θεωρείται ως το πνευματικόν καί το κάτω το ταπεινόν μέρος. Καλύπτοντας δε το «ευτελές» μέρος τού ανθρωπίνου σώματος, αναδεικνύει το «ευγενές» καί πνευματικόν αυτού μέρος. Νικώντας πάντα το κακό καί ενθαρρύνοντας πρός το καλό, το Τεκτονικό Περίζωμα διδάσκει συνεχώς τόν Τέκτονα να εφαρμόζει στήν πράξη όσα τού διδάσκει μέσω τού συμβολισμού του καί καθοδηγεί αυτόν πού ακολουθεί τα διδάγματα σε μιά ζωή ανώτερη καί πιό ευγενική. Ο νεομύητος κοιτάζει την καθαρή, αμόλυντη επιφάνεια αυτού τού υπέροχου Τεκτονικού συμβόλου ακούγοντας τόν Σεβάσμιο να εξηγεί το νόημα καί τήν σημασία του. Η ψυχή καί το πνεύμα του πρέπει να ανυψώνονται πρός ανώτερες σκέψεις, πιό ευγενικές πράξεις καί μεγαλύτερα κατορθώματα.Δυστυχισμένος, πράγματι, είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος, έχει δεχθεί ένα τέτοιο ¨δώρο», καί δέν προσπαθεί να αννταποκριθεί στήν εμπιστοσύνη πού τού δώθηκε. Δέν είναι ακριβώς γνωστό πότε καί πώς καθιερώθηκε το Περίζωμα σάν διακριτικό τού Τεκτονισμού, πολλοί όμως συγγραφείς συμφωνούν στο ότι αυτό είναι κληρονομία εκ τών αρχαίων Συντεχνιών. Εν τούτοις, χρησιμοποιείτο σε προγενέστερες εποχές, αλλά δύσκολα, μπορεί κάποιος να το το αναγάγει στά χρόνια τού βασιλέως Σολομώντος. Στόν Εργατικό Τεκτονισμό, οι Τέκτωνες γνωρίζονταν από το Περίζωμα τους, στόν Θεωρητικό Τεκτονισμό το Περίζωμα εξακολουθεί να είναι το διακριτικό τού Ελευθεροτέκτωνος.Όπως το δερμάτινο περίζωμα μπορεί να προφυλάσσει τήν ενδυμασία, μόνον εφ’ όσον φέρεται τακτικώς, έτσι καί το Τεκτονικό Περίζωμα πρέπει να είναι ο καθημερινός προστάτης τού χαρακτήρα μας. Φυλασσόμενο το Περίζωμα τούτο στά αρχεία τής Στοάς, δέν πρόκειται να μας προσφέρει πολλές φροντίδες, τα δε από αυτό διδάγματα εύκολα μπορούν να ξεχαστούν. Αλλά το πραγματικό πνευματικό Περίζωμα, το εκ «λευκού εριφίου», είναι απρόσβλητο καί αμόλυντο από εξωτερικές επιρροές καί μόνον με τίς δικές μας πράξεις μπορεί να λεκιασθεί. Κενένας, εκτός από εμάς τούς ίδιους, δέν φέρει ευθύνη γιά τήν κηλίδωση τού Πνευματικού Τεκτονικού Περιζώματος. Η άδικη σκέψις, ο οργίλος καί επιπόλαιος λόγος καί η άδικος πράξις μπορούν να το κλιδώσουν. Ας μη ξεχνάμε ότι οι σκέψεις μας αντανακλώνται στήν επιφάνεια τού Περιζώματος, το οποίον είναι σύμβολο τών προσόντων μας διά τήν Ουρανίαν Στοάν.