Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, αναφερόμενος στούς Σοφούς Μάγους πού ξεκίνησαν από τήν Ανατολή, Ανατολή σύμβολο πάντα τού φωτός, γιά να φθάσουν στήν ταπεινή φάτνη λέει: “Ιδού Μάγοι, από Ανατολών παρεγένοντο είς Ιεροσόλυμα, λέγοντες΄ πού εστί ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων; Είδομεν τόν αστέρα καί ήλθομεν προσκυνήσαι αυτόν & δοξάσαι αυτόν & ιδού ο αστήρ όν είδον εν τη Ανατολή προήγεν αυτούς, έως ελθών, έστη επάνω, ού ήν το παιδίον΄ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην». Στά δύο αυτά τεμάχια οι ποιμένες αντιπροσωπεύουν εκείνους πού διέκριναν ακόμη την αλήθεια τής εσώτερης υπάρξεώς τους, τής δύναμης πού περικλείει μέσα του σε λανθάνουσα κατάσταση ο καθένας. Πράγματι, κάθε ανθρώπινο όν έχει μέσα του σε σπερματώδη κατάσταση ΟΛΕΣ τίς ιδιότητες & τίς δυνάμεις πού ταυτίζουμε με τίς δυνάμεις τς ανώτερες. Αυτές αναπτύσσονται βαθμιαίως & μάς οδηγούν σε μία διαρκώς αυξανόμενη & δίχως όρια τελειοποίηση. Ο Χριστός είπε « Θεοί εστέ, υιοί τού Υψίστου πάντες» & « Εγώ & ο Πατήρ μου Εν Εσμέν» & ο απόστολος Παύλος στούς ακροατές του έλεγε « Ο Χριστός εν Υμίν εστί, η Ελπίς τής δόξης». Οι Μάγοι ήλθαν όπου τούς φώτιζε ο Αστήρ, το ενσυνείδητο ψυχικό φώς, μέχρι τής ιεράς φάτνης, όπου & το θείο Βρέφος, ο Λόγος τού Θεού. Οι ποιμένες διέκριναν το Θείον εκείνο πεδίον στό σκοτάδι τής νύχτας, διότι η ακαλλιέργητη ψυχή μόνο τήν νύχτα βλέπουμε πώς υπάρχουν άστρα στό στερέωμα, διότι μόνον η φυσική μας όραση λειτουργεί. Αν λειτουργούσε & σε εμάς η ψυχική μας όραση, πόσα & πόσα πράγματα δέν θα βλέπαμε. Το μυστήριο τής 24ης Δεκεμβρίου, μεσάνυχτα πρός τής 25ην Δεκεμβρίου, απακαλύπτεται στόν καθένα μας από τόν κόσμο, από τόν αστέρα τού Δημιουργού όστις εκπέμπει πνοή ζωής αφ΄εαυτού. Η δημιουργία αρχίζει από τόν θείο Λόγο. Ο Θείος Λόγος είναι το φώς τής ημέρας, & πού η επάνοδός του στόν Δημιουργό στερεί από τήν γη το φώς & επέρχεται η νύχτα. Ο κοσμικός αυτός νόμος εφαρμόζεται σε όλα τα όντα & τίς καταστάσεις. Ο χειμώνας διαδέχεται το Φθινόπωρο, η Άνοιξη τόν Χειμώνα, το Καλοκαίρι τήν Ανοιξη & το Φθινόπωρο τόν Χειμώνα, & ούτω καθ΄’εξης, & σχηματίζεται ο κύκλος τής ζωής, ο αέναος, κατά τόν οποίο συμβαίνουν τα ανεξήγητα γιά εμάς φαινόμενα.
Καλά Χριστούγεννα!