Επί τω νέω έτι…

Όλοι μας κατά κάποιον τρόπο διαφοροποιούμε τήν ζωή μας στό διάστημα αυτό με τίς εορτές καί τήν φορά τών πραγμάτων, ζούμε κάπως έκτακτα περισσότερη αργία καί ανάπαυση, αλλά καί περισσότερη ψυχαγωγία καί κοσμική ζωή. Η οικογένεια σε έξαρση, περισσότερη επαφή με αγαπημένα καί συγγενικά πρόσωπα. Ευχές καί χαιρετισμοί γιά καλοσύνη καί χαρά. Εκκλησιασμός, κατάνυξις, προσευχή καί ανάτασι πρός τα ουράνια, πρός τόν Θεό. Πολλοί μένουν στόν τόπο τους, άλλοι επωφελούνται από τίς διακοπές καί ταξιδεύουν γιά να ξεφύγουν από τα καθημερινά, την ρουτίνα καί να επιτύχουν την φυγή καί τήν αλλαγή. Αλλά έτσι ή αλλιώς είτε κουρασμένοι, είτε ανανεωμένοι από τίς εορταστικές ημέρες, δέν είναι δυνατόν παρά μέσα μας να νιώσουμε και τήν σχετική κόπωση, αλλά καί τήν αναπόδραστη ανάγκη να σκεφτούμε, να στοχαστούμε καί να φιλοσοφήσουμε σάν Τέκτονες καί σάν άνθρωποι, επηρεασμένοι βαθιά από τόν συμβολισμό του Γνώμονος καί τού Διαβήτου, τής Σμίλης καί τής Στάθμης, εργαλείων τής οικοδομήσεως τού μεγάλου ναού τής Αρετής.

 

Ανεξάντλητη είναι η ψυχική ανάγκη γιά τούς ανθρώπους, να ελπίζουν το καλύτερο. Στό κατώφλι τού νέου χρόνου, τήν ανάγκη αυτήν τήν νοιώθουμε εντονότερα. Πολλοί καί μάλιστα οι προχωρημένοι στήν ηλικία, οι ώριμοι, αναρωτιούνται, ..πότε έφτασε κιόλας το 2026. Είναι η αγωνία τού χρόνου γιά αυτούς, πού έρχεται καί παρέρχεται. Τα παιδιά καί οι νέοι ζούν ακόμη μέσα είς τόν πατροπαράδοτον ευθύγραμμον χρόνον. Οι ημέρες, οι νύχτες είναι ολόκληρες, οι εποχές διατηρούν τήν ομορφιά τής διαδρομής τους, υπάρχει κάποιο διάστημα πού πρέπει να διανυθεί. Καί ανατριχιάζουν από ηδονή, όταν συλλογίζωνται πώς θα φθάσει κάποτε ο καιρός πού θα πιάσουν το χαλινάρι, γιά να οδηγήσουν το αμαξάκι τους, φορτωμένο μαγευτικά ενδεχόμενα, με γοργό τροχασμό πρός τούς χώρους, πού οραματίζεται η προσδοκία τους.

Δέν συμβαίνει το ίδιο καί με τούς άλλους, τούς μεγάλους, τούς ηλικιωμένους. Από κάποια ηλικία καί πέρα, ο χρόνος έχει μία άλλη γεύση, μία άλλη ποιότητα. Γίνεται μία δύναμη εχθρική, ένας καρπός στιφός, ένα σκουλήκι πού το νιώθεις να περπατά ασύδοτο μέσα σου, να καταβροχθίζει τήν σάρκα, να ροκανίζει τα κόκκαλα, μία τοξική ουσία τέλος, πού πέφτει μέσα στο αίμα σου καί το γεμίζει αδιαφορία, ραθυμία και εγκαρτέρησι, όλες αυτές τίς θαυμάσιες ιδιότητες πού θυμίζουν τήν ωριμότητα, τα γεράματα, με τήν απομάκρυνση από τήν δράση καί τόν πειρασμό στήν σύνταξη καί στήν ζωή τού απομάχου. Καί τότε αρχίζουν τα “άλλοτε”, όπως τα λέει καί θα τα αφηγείται στά παιδιά.

Ό,τι άλλοτε, στόν καιρό τους όλα ήταν αγγελικά, όλα είχαν φανταχτερή ομορφιά, οι άνθρωποι ήταν πλασμένοι από καλοπροαίρετους θεούς, η καρδιά τους ήταν γεμάτη γαλήνη. Έτσι πλάθεις τόν μύθο σου. Ο κάθε άνθρωπος είναι αναγκασμένος να πλάσει τόν δικό του, γιά να μπορεί να υπάρξει. Να δημιουργεί συχνά, με τα πιο ασήμαντα υλικά, ένα όνειρο ευτυχίας, ένα άσυλο, γιατί ο χρόνος τόν έχει καταντήσει ανίατο’ ανάμεσα σε όλες τίς αρρώστιες, αυτή είναι η πιό αναπότρεπτη. Αυτό το “άλλοτε”, φεγγοβολεί τώρα πού έχει περάσει, πού βρίσκεται απομονωμένος στήν άκρη τού δρόμου. Είναι μακάβριο να συλλογιέται κανείς, πώς ο άνθρωπος προχωρώντας αποβάλλει ένα-ένα έχει συγκομίσει στόν δρόμο του καί τα ρίχνει πάλι στόν δρόμο, καθώς το καράβι πού το ταλαιπωρούν τα όρθια κύματα της θύελας και αφήνει στήν θάλασσα το φορτίο του γιά να μπορέσει να φθάσει στό λιμάνι τού προορισμού του.

Άν ο χρόνος ήταν ο θάνατος, μονάχα ο θάνατος με την ατελείωτη σιωπή, θα μπορούσε και να συμφιλιωθεί κανείς μαζί του. Αλλά ο χρόνος είναι προοδευτική φθορά. Είναι οι αισθήσεις πού αμβλύνονται. Είναι η εγρήγορσι πού γίνεται νυσταγμός. Κάματος του κορμιού, τής ψυχής καί τού νού.

Και ανάμεσα σε όλα αυτά, πέφτει ο σύγχρονος ρυθμός της ζωής, αυτός ο ασταμάτητος καλπασμός που δημιουργεί τήν κορυφαία έκφραση τού αιώνος μας. Ένας αιώνας θαυμαστών προόδων τής επιστήμης καί τεχνολογίας, αιώνας της τεχνικής νοημοσύνης, αιώνας των κινδύνων τού πυρηνικού ολοκαυτώματος. Πολλοί άνθρωποι διακατέχονται από τόν φόβο τού πυρηνικού πολέμου καί άλλοι έχουν εφιάλτη, πώς θα είναι η ζωή μας, άν ο κόσμος εξακολουθήσει να ζει. Βλέπουν έναν κόσμο, όπου ο άνθρωπος είναι δούλος τών μηχανών, όπου το άτομο είναι εξάρτημα με μηχανοποιημένη αξία καί με ρυθμιζόμενα αισθήματα. Σε ένα συνέδριο γιά τα προβλήματα τής τεχνολογικής κοινωνίας, έγινε μεγάλη συζήτησις για τις ηθικές αξίες, γιά τήν θρησκεία καί γιά τόν ρόλο τής επιστήμης. Ένας ειλικρινής καί θαρραλέος θεολόγος- εφημέριος, έδωσε τήν εξής εξήγηση του σημερινού ξεπεσμού τής θρησκείας. “Η οργανωμένη θρησκεία, η εκκλησία, είναι μία ανθυγιεινή φωλιά ανθρώπων πνευματικώς ξεπεσμένων. Άν η κατάστασις αυτή δέν αλλάξει η Χριστιανική πίστη δεν θα ασκήσει καμίαν επιρροή στον προσδιορισμό τού νέου πολιτισμού. Πρέπει να πάψουμε του θρήνους γιά τα ράκη τού παρελθόντος και να χρησιμοποιήσουμε τηυν τωρινή εκτεταμένη ελευθερία μας γιά μία νέα ανάπτυξη πρός τήν ωριμότητα τής εκκλησίας”.

Στο συμπόσιό τους η λέξις ευτυχία αναλύθηκε χωρίς περιορισμό. Μεταξύ τών λεχθέντων ένας αδελφός παρατήρησε ότι ο άνθρωπος μπορεί να κυλιέται στόν βόρβορο τής ικανοποιήσεως όλων τών σωματικών του επιθυμιών, αλλά αυτό δέν σημαίνει ότι ενδομύχως έχει άνεση καί χαρά. Πράγματι, μέσα στό διάβα τού χρόνου, μέσα στόν κοχλασμό τών άνευ προηγουμένου προόδων τής τεχνολογίας, τις κατακτήσεις τίς μεγάλες, ο άνθρωπος δεν κατορθώνει να χαρεί, τρέχει, τρέχει ασταμάτητα γιά τόν πλουτισμό, τήν ικανοποίηση τής φιλοδοξίας σε σημείο πού ξεχνά τόν εαυτό του. Τα ιδανικά λησμονούνται. Η αγάπη, η αρετή, η αλληλεγγύη, η αγαθοποιός δράσις, παραμερίζονται σε βάρος τού εαυτού του και τις πραγματικής αναστάσεως καί ευφορίας τής ψυχής, που φέρνει τήν δυνατή ανθρώπινη ευτυχία.

Σε μία περίοδο τέτοιας αναταραχής καί συγχύσεως κοινωνικής, είς τήν οποίαν ο άνθρωπος παραπέει σε όλες τίς εκδηλώσεις τής ζωής, στήν πολιτική, στήν επιστήμη, στήν θρησκεία, στήν φιλοσοφία, το τεκτονικό εργαστήριο αποτελεί καταφύγιο γιά τούς ανθρώπους πού σκέπτονται καί στοχάζονται. Καλεί τούς μεμυημένους στήν κατεργασία τού ακατεργάστου με τα γνώριμα εργαλεία τής οικοδομήσεως του περικαλούς παγκοσμίου ναού τής αρετής, με το μέτρο ,τήν ευθύτητα, τήν ευσυνειδησία, τήν ισορροπία και το λελογισμένο εν παντί. Σε ένα περιβάλλον όπου μεταξύ ομάδος εναρέτων ανθρώπων, διάχυτη είναι η πνοή τής δημιουργίας καί τής λαξεύσεως. Σε ένα περιβάλλον, όπου νοιώθουμε τόν δεσμό καί τόν παλμό τής Θεότητος που είναι γύρω μας, πού είναι στούς αιθέρες, πού είναι μέσα μας καί στόν νου μας. Καί το νοιώθουμε πού μάς δίνει τήν ανάσα γιά ανύψωση, τονώνει τήν εσωτερικότητα καί αναπτύσσει το φώς τής γνώσεως καί τής αγάπης. Καί όλα κατά τρόπον, ώστε να πρυτανεύει μεταξύ τών Τεκτόνων η καλή σκέψις, ο καλός λόγος, η καλή πράξις, η έρευνα τής αληθείας, η ιδέα τής ελευθερίας, τής ισότητας, τής αδελφοσύνης, δια να γίνεται πράξις καί έργο είς τήν κοινωνίαν καί είς τήν ανθρωπότητα. Καλό φωτεινό γαλήνιο ειρηνικό γεμάτο αγάπη 2026 σε όλους σας Αδελφές και Αδελφοί μου!

ΕΙΠΟΝ.