Στόν Τεκτονισμό μιλάμε με μία συμβολική γλώσσα. Χρησιμοποιούμε αλληγορίες καί σύμβολα. Έχουμε τελετουργίες, πού πιστεύουμε ότι δέν είναι απλώς συνέχεια τών Αρχαίων Μυστηρίων, αλλά ότι αφυπνίζουν μέσα στόν πραγματικό Τέκτονα, δυνάμεις πού ούτε ο ίδιος υποψιάζεται ότι έχει. Είναι τέτοια η φύσις αυτού, πού είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί σε μία επιτυχή Τεκτονική Συνεδρίαση, ώστε να μήν έχουμε λόγια να το εκφράσουμε. Είναι δυνατόν να περιγραφεί με λόγια ένας…. ζωγραφικός πίνακας; …Μία μουσική συμφωνία; ….Ένα άρωμα; …Μία γεύση; Ασφαλώς όχι. Έτσι, δέν είναι δυνατόν να περιγραφεί καί μία Τεκτονική Εργασία. Μπορούμε να πούμε ότι ένας ζωγραφικός πίνακας παριστάνει μία όμορφη γυναίκα πού χαμογελά ξαπλωμένη. Ότι τα μάτια της είναι πράσινα καί τα μαλλιά της μαύρα. Η ότι η συμφωνία έχει αυτά καί εκείνα τα μέρη, ότι είναι γραμμένη στό κλειδί τού σολ ή τού φα κ.λπ. Με τόν ίδιο τρόπο μπορούμε να πούμε ότι καί κατά το άνοιγμα τών εργασιών ενός Εργαστηρίου χρησιμοποιούμε ορισμένες ερωταποκρίσεις καί σημεία, εκείνους δηλαδή τούς συμβολισμούς κ.λπ. αλλά ένας τρίτος θα αντιληφθεί ότι θα καταλάβει καί από τήν περιγραφή ενός ζωγραφικού πίνακα, ή μίας μουσικής συμφωνίας. Γι΄αυτό καί λέμε, ότι, παρόλο ότι τα Αγια δέν πρέπει να δίνονται “τοίς κυσί”, τα Τεκτονικά Μυστήρια είναι από τήν φύση τους ακατάληπτα στούς αμύητους. Ο σκοπός ο δικός μας είναι να προσπαθούμε να κάνουμε τήν μύησίν μας πραγματική, να τήν κάνουμε βίωμα μας. Καί διά να το πετύχουμε, πρέπει να εργασθούμε. Καί ο σκοπός τών εργασιών στόν πρώτο βαθμό είναι να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τήν πραγματική έννοια τών συμβολισμών καί να λαξεύσουμε τόν ακατέργαστο λίθο τής ψυχής μας, κατά τήν Τεκτονική φρασεολογία. Με άλλα λόγια η ανθρώπινη ψυχή μοιάζει με ακατέργαστο πολύτιμο λίθο. Όπως ο πολύτιμος λίθος πρέπει να υποστεί κατεργασία καί να στιλβωθεί γιά να λάμψει, έτσι καί η ανθρώπινη ψυχή πρέπει να αποβάλει τίς προκαταλήψεις, τα ελαττώματα, τίς βίαιες σκέψεις, τίς κακές συνήθειες, ώστε να εμφανιστεί η θεία προέλευση της
.