Oι τελετές τού Ελευθεροτεκτονισμού

Oι τελετές τού Ελευθεροτεκτονισμού δέν είναι τελετές με τήν θεατρική έννοια, αλλά αρχικοί «μηχανισμοί» σχεδιασμένοι γιά να επανασυνδέσουν τήν αντίληψη μέσω συμβολικής «συμπίεσης». Κάθε βαθμός είναι ένας κωδικοποιημένος αλγόριθμος, μία αλληλουχία χωρικών, γλωσσικών & κινητικών εισροών πού επαναδιατυπώνουν τόν χρόνο καί τήν ταυτότητα μέσα σε μία γνωστικά ελεγχόμενη Αρχιτεκτονική. Ο υποψήφιος, μέσω τού λειτουργικού, δέν ενεργεί αλλά εκτελεί ένα πρωτόκολλο μετασχηματισμού περνώντας πέρα από όρια πού δέν αντιπροσωπεύουν ηθική διδασκαλία αλλά οντολογική διεστρωμάτωση. Τα εργαλεία δέν είναι μεταφορές, ο Γνώμονας, ο Διαβήτης, το δάπεδο καί το τετράγωνο αντιστοιχούν σε δομικές αναλλοίωτες στήν εσωτερική αρχή τεκτονική τού ψυχισμού, χαρτογραφώντας απευθείας επάνω στίς αρχές τής .. «καθετότητος», τής ισορροπίας καί τής ορθότητος, όροι οι οποίοι σε λειτουργικό πλαίσιο είναι χωρικές λογικές τής συνειδήσεως. Ο χώρος δεν είναι ένα δωμάτιο, αλλά ένα παλάτι μνήμης με μοντέλο κοσμολογικών σχεδίων,σχεδιασμένο γιά να εισάγει τήν ευαισθητοποίηση τού υποψηφίου στίς υπερδιάστατες γνωριομετρίες πού καλύπτονται από τήν εγκόσμια γλώσσα. Ο όρκος, μακριά από νομική δέσμευση, σφραγίζει έναν αναδρομικό βρόχο ανατροφοδοτήσεως εις τόν οποίον ο μυημένος γίνεται συμμετέχων, μάρτυρας καί σύμβολο ταυτόχρονα. Αυτό πού βιώνει από αυτές τίς «τελετές» δέν είναι η επίδειξίς τους, αλλά η ικανότητά τους να επανακωδικοποιούν τήν αντίληψη αναπαραστάσεως τής ίδιας της πραγματικότητος. Η κατανόησις δέν είναι αποτέλεσμα είναι απαίτησις. Χωρίς αυτήν η γνώση είναι απλά θόρυβος. Με αυτό, κάθε διορατικότης γίνεται κατεύθυνσις.