Εκείνος είς τόν οποίον ανήκει η γνώση τών πρώτων αιτιών καί τών μυστηριωδών δημιουργημάτων πού γεμίζουν τόν κόσμο, μόνον Εκείνος έχει τήν δύναμη να κάνει τα πάντα από μόνος Του. Μόνον Αυτός δέν έχει ανάγκη ούτε από Μαθητές γιά να δουλεύουν τα υλικά τού έργου Του, ούτε από Εταίρους γιά να τελειοποιούν τήν μορφή πού θέλει να τού δώσει. Έπλασε τόν άνθρωπο κατ’ εικόνα καί ομοίωσή Του καί, θέλοντας να τόν καταστήσει ικανό να εργάζεται γιά τήν φυσική καί ηθική του ευτυχία, τού έδωσε τήν δύναμη να κρίνει τίς πράξεις του και έθεσε τόν Εαυτό Του ως υπέρτατο παράδειγμα μπροστά στά μάτια του. Ο Τεκτονισμός κατάλαβε το πατρικό σχέδιο τού Θεού γιά τήν ανθρώπινη τύχη, είδε παντού στό σύμπαν τάξη, αρμονία, δύναμη, ισχύ, σοφία, ομορφιά, καί στό έργο τής πρόνοιάς Του έναν ποταμό αγαθοεργίας καί αγάπης. Καί είπε στούς οπαδούς του «Να οι αρχές τού αληθινού φωτός, η ιερή επιστήμη τών εργατών τού Σολομώντος καί τού ΑρΧιτεχνήτου. Ας εργαστούμε επάνω σε αυτές τίς αιώνιες βάσεις, προσπαθώντας να διατηρήσουμε στόν συμβολικό ναό μας τήν αρχική του ομορφιά. Έχουμε τούς ίδιους «λίθους», το ίδιο κονίαμα, τα ίδια εργαλεία. Γνωρίζουμε τόν τρόπο, τίς αναλογίες, τήν γεωμετρική τάξη. Ο ζήλος τής πίστεως, το ιερό πύρ τής ευγνωμοσύνης ας μάς χρησιμεύουν ως συνδετική αλυσίδα γιά θα φτάσουμε στόν θρίαμβο καί στήν δόξα…. Και τα τέκνα του μπήκαν στό έργο με το θάρρος τής πίστεως καί τήν ελπίδα τού θριάμβου, καί αν δέν κατόρθωσαν να ολοκληρώσουν το έργο τους, είναι γιατί είχαν αντίπαλο το κακό πνεύμα, το οποίο γκρέμιζε ό,τι εκείνα δημιουργούσαν· είναι γιατί το πνεύμα αυτό γινόταν τόσο τολμηρό καί κακό, όσο οι άνθρωποι έδειχναν δύναμη καί ζήλο. Είναι γεγονός, ότι, όσο οι άνθρωποι αποκτούν περισσότερα φώτα, τόσο καλύπτονται με ένα υποκριτικό πέπλο, γιά να εμφανίζονται στολισμένοι με αρετές, τίς οποίες ΔΕΝ έχουν. Το στιλπνό βερνίκι τού πολιτισμού, η ευγενική εμφάνιση, η πολυτέλεια, η οποία μάς περιβάλλει, τίποτα δέν άλλαξαν κατά βάθος καί είναι εύκολο να δούμε διά μέσου τού ψεύτικου αυτού καλύμματος ότι η καρδιά καί το πνεύμα είναι καί σήμερα ότι ήταν καί χθες, ότι ο διαβρωτικός αυτός σκώληκας, ο οποίος μάς καθιστά φιλόδοξους καί άπληστους, καί ο οποίος μάς υποτάσσει στήν χονδροειδή σκλαβιά τής ύλης, αντί να ξεραίνεται ή να πεθαίνει από το πύρ τού φωτός, τουναντίον αυξάνεται καί αναζωογονείται. Μήν νομίσουμε, ότι η έδρα τής φοβερής αυτής ασθένειας, η οποία τόσο δυνατά προσβάλει τήν ανθρωπότητα, είναι δύσκολο να ανακαλυφθεί, ότι η αιτία της χάνεται σε μία από αυτές τίς μυστηριώδης πτυχές, οι οποίες διαφεύγουν το μάτι τής διάνοιας. Όχι, η έδρα καί η αιτία μάς είναι γνωστές, παρουσιάζονται στήν φύση μας με τόση πομπή, όση καί η αυγή στόν ορίζοντα καί εκδηλώνονται μέσω τών αισθήσεών μας με όλα τα όργανα τής ζωής, με αυτήν τήν δύναμη θελήσεως η οποία δαμάζει καί υποδουλώνει. Μεταξύ τών γενικών νόμων, πού καθιέρωσε ο Μέγας Αρχιτέκτονας, γιά να δώσει στό έργο Του τήν σφραγίδα τής αιωνιότητας, υπάρχει Ε ν α ς, στόν οποίον υπακούουν όλα τα ζωντανά είδη καί τόν οποίον μόνον εμείς οι άνθρωποι καταχραζόμαστε με καταστροφικό τρόπο. Είναι η αυτοσυντήρηση, η αγάπη πρός αυτήν, πού μάς κρατά προσκολλημένους στήν ζωή, σάν να είναι το ύψιστο αγαθό, ακόμη κι όταν μπροστά μας υπάρχει μόνον δυστυχία· καί η οποία, από κατάχρηση, ξεπέφτει καί γίνεται μία μισητή κοινωνική κακία. Αυτή η κακία, πού έχουμε συνηθίσει να τήν ονομάζουμε ΕΓΩΪΣΜΟ, καί η οποία, όπως βλέπουμε, γεννιέται από έναν θείο νόμο, προχωρά παράλληλα με τήν επιστήμη μας καί τήν πρόοδό μας, αναπτύσσεται μαζί τους, κυριεύει τα πνεύματα, καί τα πιό χυδαία καί τίς πιό υψηλές διάνοιες, μάς κάνει εχθρούς μεταξύ μας καί μάς τυφλώνει σε τέτοιον βαθμό, ώστε, γιά να ικανοποιήσουμε τίς δεσποτικές της απαιτήσεις, θυσιάζουμε τα κοινά μας συμφέροντα καί σπάμε τήν αλυσίδα συνειδήσεως καί τιμής πού μάς ενώνει με τούς συνανθρώπους μας
Συνεχίζεται….