Τα αρχαία Landmarks, ή αρχαίες διατάξεις, ή αρχαίοι κανόνες αποτελούν τήν βάση τού Τεκτονισμού, τίς θεμελειώδεις διατάξεις καί τούς νόμους Αυτού. Η κατά καιρούς λειφθείσες επί τούτων, ως καί επί άλλων ζητημάτων, ως το τής Τεκτονικής νομιμότητος, τακτικότητος, κανονικότητος κ.λπ σε διεθνή Τεκτονικά συνέδρια αποφάσεις, υποχρεώνουν καί τόν Ελληνικό τεκτονισμό ο οποίος είχε αντιπροσωπευθεί στά εν λόγω συνέδρια. Αυτά είναι άγνωστα σε πολλούς αδελφούς καίτοι αποτελούν τόν νομολογία τού Ελευθεροτεκτονισμού. Landmark σημαίνει ορόσημο. Τήν λέξη αυτήν την δανείσθηκε ο Τεκτονισμός από τήν τοπογραφία, γιά να εκφράσει παραστατικά τίς θεμελιώδεις βάσεις του, τα δικά του σταθερά καί αμετάβλητα όρια, επί τών οποίων δέν δίναται να εγγυηθεί αμφισβήτηση, καί τα οποία χωρίζουν αυτόν από τόν κόσμο τών μη μεμυημένων. Αποτελούν, έναν άγραφο νόμο, μία αλυσίδα μεμονωμένων οροσήμων, διά τών οποίων οροθετείται καί χωρίζεται μία τελείως καθωρισμένη περιοχή. Γιά πολλούς αιώνες Landmarks ήταν άγραφα, μεταδίδονταν διά τής παραδόσεως από Τεκτονική γενιά σε γενιά. Διά τήν πιστήν τήρηση αυτών ορκίζονταν οι μυούμενοι στό Τάγμα στίς Αγγλοσαξονικές χώρες, επίσης δε καί οι Σεβάσμιοι τών Στοών κατά τήν εγκατάσταση τους, στούς οποίους μάλιστα υπενθυμίζοταν υπό τού εγκαθιστώντος ότι “ουδενί προσώπω καί ουδενί Σώματι δέδοτε τροποποιείν ή νεοτερίζειν εν τη Ελευθέρα Τεκτονική”. Ενέχουν ούτω τα Landmarks τόν χαρακτήρα τού αρχαίου, παγκοσμίου καί ανέκκλητου. Ο Μακκέϋ, στήν τεκτονική εγκυκλοπαίδειά του, παρέχει τόν ορισμό τών landmarks: “Είναι, λέγει ούτος, τα αρχαία καί συνεπώς τα παγκόσμια έθιμα τού Τάγματος, τα χρησιμεύοντα ως κανόνες δράσεως αυτού, από χρόνων αμνημονεύτων. Τα κύρια αυτών χαρακτηριστικά είναι η αρχαιότης καί η παγκοσμιότης των. Τα τεκτονικά landmarks επίσης άθικτα, ανέκκλητα, μη μεταβλητά. Ο,τι υπήρξαν πρό αιώνων, θ’ απομείνωσι διά παντός καί θα εξακολουθούν να ισχύωσιν, εφ’ όσον εξακολουθεί να υφίσταται καί ο Ελευθεροτεκτονισμός». Περί τών landmarks ασχολήθηκαν κατά καιρούς διάφορα διεθνή Τεκτονικά συνέδρια. Ταύτα τα αποδέχονται καί οι Ελευθεροτέκτονες στήν Ελλάδα, είναι δε’αυτό ένας πρόσθετος λόγος όπως να γνωρίζει κάθε μέλος κάθε Συμβολικής Στοάς. Οι συγγραφείς καί οι Τεκτονικές Δυνάμεις, τα επικαλούνται σε κάθε ευκαιρία, διότι έχουν ισχύν νόμου, τόν οποίον κανείς δεν μπορεί να τα μεταβάλλει ή να τά τροποποίησει. Σε ένα συνέδριο τών Οκτώβριο τού 1925 έλαβε μέρος καί ο Ελληνικός τεκτονισμός. Μεταξύ άλλων ειπώθηκε : “Τα Landmarks είναι αρχαί ληφθείσαι από τούς αρχαίους γραπτούς καί αγράφους νόμους καί από τα προαιώνια έθιμα, τα οποία μετεδόθησαν από γενεάς είς γενεάν διά τών καταστατικών χαρτών, τών τυπικών ή τής παραδόσεως, καί τα οποία καθορίζουσι κατά τρόπον σταθερόν τούς ουσιώδεις όρους τής υπάρξεως τού Ελευθεροτεκτονισμού”. Οι εγκυρότεροι συγγραφείς παραδέχονται γενικώς ότι οι αρχές αυτές, καθιερώθηκαν παντού καί πάντοτε με τήν πολύχρονη εργασία καί την κοινή συναίνεση, μετεβλήθησαν βαθμιδόν σε κανόνες καί έχουν ισχύ νόμου. Είναι περιβεβλημένες τού τριπλού χαρακτήρα τού αρχαίου, παγκόσμιου καί ανεκκλήτου, η δε καταγωγή τους χάνεται σε παλαιότερους χρόνους. Αν δε κάποτε κυρώθηκαν από νομοθετική εξουσία, αυτό θα έγινε σε εποχή πολύ παρωχημένη, τήν οποία δέν μπορούμε να προσδιορίσουμε με αυτά τα στοιχεία τα οποία έχουν διασωθεί μέχρι αυτή τη στιγμή. Οι αρχές αυτές δίνουν στην «εταιρεία» ιδιαίτερη δικαιοδοσία, τήν οποία περιορίζουν, , θέτοντας όρια μεταξύ τού Τεκτονικού Τάγματος καί τών άλλων ειδικών Ενώσεων. Ταυτοχρόνως , λόγω τού απαραβίαστου , υψώνονται σάν πραγματικοί φραγμοί εναντίον τού σφετερισμού τής απολύτου εξουσίας, ή εναντίον των καινοτομιών, τίς οποίες θα επιχειρούσε κάποιος στά δόγματα τού Συμβολικού Τεκτονισμού. Η λέξη landmark αναφέρεται, γιά πρώτη φορά, από τον Αντερσον, Σκωτσέζος κληρικός, ο οποίος συνέταξε καί τα αρχαία καθήκοντα (για τα οποία θα γράψω σε άλλη ευκαιρία).