Στόν 39ο ορισμό τών ” Γενικών νόμων καί κανονισμών διά τήν διακυβέρνησιν τού Σώματος”, αναφέρεται ότι τα “αρχαία landmarks πρέπει να διαφυλαχθώσι μετά στοργής”. Το 4ο άρθρο καθορίζει ότι “όλοι οι νόμοι απορρέουν έκ τής Μεγάλης Στοάς, μόνης αυτής εχούσης το δικαίωμα να καταργήσει, να τροποποιήσει αυτούς, λαμβανούσης όμως, εν τοιαύτη περιπτώσει, πρόνοιαν, όπως διατηρηθώσιν ΑΘΙΚΤΑ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ LANDMARKS ΤΟΥ ΤΆΓΜΑΤΟΣ”.
Καί στίς δύο τίς εκδόσεις τού «Βιβλίου τών Συνταγμάτων» (1723 καί 1738) το αυτό αναφέρεται, χωρίς όμως πάλι καί να δίνεται οποιαδήποτε εξήγηση περί τού ποιές είναι οι εν λόγω παραδόσεις, επί τών οποίων, όπως αναφέρουν οι αρχαίοι κανόνες, “ουδεμία δύναμις ανθρώπου ή ομάδος ανθρώπων δύναται να επιφέρει καινοτομίαν τινά”. Τα landmarks, όπως αναφέρεται καί πιό πάνω, ήταν άγραφα, (δέν έχουν επακριβώς γραφθεί). Ως εκ τούτου, πολλές συζητήσεις προεκλήθησαν, περί τού ποιά καί πόσα ήταν αυτά. Από τα μισά τού προπερασμένου αιώνος, διάφοροι μεμονωμένοι Τέκτονες συγγραφείς θέλησαν να τα καταγράψουν, είναι δε φυσικό να διαφέρουν μεταξύ τους ως πρός τόν αριθμόν αυτών καί ως πρός τήν διατύπωσίν τους. Ένα λάθος στό πρωτόκολλο Στοάς (1810) έμπλεξε το ζήτημα, καθόσον αναφέρονταν σε αυτώ ότι, η εγκατάστασις Στοάς τινός κατά τούς νομίμους τύπους “is one of the two Landmarks” “εν τών δύο landmarks), το οποίο έδωσε αφορμή στό συμπέρασμα ότι, τα Landmarks ήταν 2, ενώ η ορθή διατύπωση ήταν ” is one of the true landmarks” ( εν τών αληθινών landmarks). Ο Δρ Όλιβερ ασχολήθηκε από το 1850, με τα Landmarks, καί καταρχάς περιώρισε σε αυτά μόνον τα σημεία αναγνωρίσεως, ιεράν λέξιν, καί χειραψίαν. Αργότερα, το 1863, κατέγραψε αυτός 40 Landmarks. Aλλοι, περιλαμβάνουν σε αυτά καί τίς τελετές μυήσεων ή καί τα εργαλεία καί τα κοσμήματα τής Στοάς. Επίσης Αμερικανικές Μεγάλες Στοές, όπως τής πολιτείας του Κεντάκι, κατέγραψαν 53 landmarks (1889). Στό Σύνταγμα τής Μεγάλης Στοάς τής Νέας Υόρκης αναφέρονται 9 συνταχθέντα landmarks στό δε σύνταγμα τής Πολιτείας τής Μασαχουσέτης 11 landmarks (1918). Ο Αμερικανός νομικός Roscoe Pound αναφέρει επτά ενώ ο Findel 9. Ο Τζονς Σάϊμονς, ο Ιωσίας Ντραμονδ, ο Λουκάς Χόκγουντ κ.α Τέκτονες συγγραφείς έχουν καταγράψει διάφορους αριθμούς από Lendmarks. Να σημειωθεί πάντως ότι όλοι συμφωνούν ως πρός τήν ουσία τους πράγμα πού αποδεικνύει πόσο βαθειά συνείδηση όλων αυτών είχαν οι τέκτονες διά μέσου τών αιώνων. Ο Μακκέϋ φρονεί ότι λογικότερο θα ήταν να περιορίσει κάποιος τα landmarks στά αρχαία εκείνα καί συνεπώς παγκόσμια έθιμα τού Τάγματος, τα οποία είτε βαθμιδόν ετέθησαν εν ενεργεία ως κανόνες δράσεως είτε, καί αν αποτόμα εφαρμόστηκαν από την αρμόδια αρχή, ετέθησαν σε εφαρμογή σε μία τόσο απομεμακρυσμένη χρονική περίοδο, ώστε ουδεμία περί της καταγωγής τους μνεία γίνεται στήν ιστορίαν. Ο πρώτος λοιπόν όρος, όπως ένα έθιμο θεωρηθεί ως landmark, είναι να έχει υπάρξει ανέκαθεν. Η αρχαιότητα αποτελεί το ουσιώδες στοιχείο του. «Εαν όλες οι Τεκτονικές Δυνάμεις συνήρχοντο σήμερον επί το αυτό καί απολύτω ομοφωνία εθέσπιζον νόμον τινά υποχρεωτικόν δι’ όλον τόν ελευθεροτεκτονισμόν, ο νόμος αυτός θα ήτο μεν παγκόσμιος, αλλά δέν θα ήτο καί landmark», δέν θα αποτελούσε δηλαδή αμετάβλητη διάταξη. Στήν βάση λοιπόν τών ανωτέρω συλλογισμών κατέγραψε ο Μακκέϋ το 1858 ένα άρθρο του στήν ¨Αμερικανική επιθεώρηση τού Ελευθεροτεκτονισμού» καί με τίτλο «τα Θεμέλια τού Τεκτονικού Νόμου», 25 διατάξεις, οι οποίες καθορίζουν ως αναλλοίωτα landmarks καί οι οποίες έγιναν δεκτές, καί αναδημοσιεύθηκαν σε πάρα πολλά ελευθεροτεκτονικά συγγράμματα καί ισχύουν σήμερα.