Οι «μαΐστορες» τής συντεχνίας τών τεκτόνων, ήταν πεπειραμένοι τεχνίτες καί είχαν ειδικευθεί σε όλους τούς κλάδους τής οικοδομής, π.χ. άλλοι ήταν οι τοιχοποιοί, άλλοι οι τορνευτές κ.λπ. Κάθε τεχνίτης με τήν σειρά του είχε τούς βοηθούς του, οι οποίοι με τόν καιρό, κάτω από τήν άμεση καθοδήγηση καί εποπτεία του, διαμορφώνονταν σε τεχνίτες· όταν δε γίνονταν ικανοί να εργαστούν αυτοτελώς, ο «μαΐστωρ» πού ΄έδινε τα μαθήματα καί επέβλεπε τήν μαθητεία, πρότεινε στήν 12μελή επιτροπή, η οποία συνεδρίαζε υπό τήν προεδρία τού «πρωτομαΐστωρος», τήν εγγραφή τού βοηθού του ως «μαΐστωρος», βεβαιώνοντας ενόρκως ότι αυτός έγινε κάτοχος τής τέχνης. Κατ΄αρχάς, κάθε τέκτων κατά τήν αναγόρευσή του πρόσφερε ό,τι ήθελε. Επίσης, κάθε μέλος κατέβαλλε την ετήσια συνδρομή, είτε εφάπαξ είτε με δόσεις. Διά τήν τακτική είσπραξη αυτής συντασσόταν από τόν «γραφέα» τής Συντεχνίας κατάλογος τών μελών, ο αριθμός τών οποίων κυμαινόταν από 76 έως 150. Ομοίως, η Συντεχνία αυτή μεριμνούσε καί διά τήν εργασίαν τών μαθητευόμενων καί, διά να αποφεύγονται καταχρήσεις σε βάρος τους από τούς “μαϊστόρους”, αποφασίσθηκε να γνωστοποιείται επισήμως στήν Συντεχνία το όνομα τού “μαΐστωρος”, τού μαθητευόμενου καί το ποσό τού ετήσιου μισθού του. Σε περιπτώσεις αδικιών καί καταχρήσεων τών “μαϊστόρων”, η δωδεκάδα επέβαλε ποινές, υλικές καί ηθικές, ανάλογα με τόν βαθμό τού πταίσματος. Τα αρχεία τής Συντεχνίας παρουσιάζουν τόν άκρο σεβασμό τών μικρότερων πρός τούς μεγαλύτερους κατά βαθμό καί ηλικία, επιπρόσθετα αποκαλύπτουν τήν αμοιβαία κατανόηση καί τήν αλληλοβοήθεια, καθ΄όσον τα πτωχότερα μέλη τύγχαναν πάσης δυνατής υποστηρίξεως από τοίς εύπορους τής Συντεχνίας. Στό αρχείο Θρακ. Λαογ. θησ. 2.3. (1936-7) Σελ. 157, δημοσιεύονται τα σωζόμενα πρακτικά τής Συντεχνίας τών “Αμοατζήδων Φιλιππουπόλεως”. Δημοσιεύεται καί το καταστατικό, στό οποίο συνιστάτο αγάπη, ομόνοια μεταξύ τών μελών, υποταγή τών μικρότερων στούς μεγαλύτερους, αλληλεγγύη καί αποφυγή κάθε επαγγελματικού ανταγωνισμού. Παραθέτουμε μερικά από αυτά ως υποδείγματα πρός μίμηση καί από τούς νεότερους. «Να μήν υβρίσει καί ατιμάσει ή ασχημολογήσει ποτέ κανείς τόν άλλον». «Οι μεγάλοι να αγαπούν τούς μικρούς ως Αδελφούς». Η διαβάθμιση τού προσωπικού στίς Συντεχνίες ήταν τριπλή, «τσιράκι- κάλφας-μάστορας». Οι Συντεχνίες είχαν δικό τους οίκημα καί δική τους σημαία καί σφραγίδα. Κατά τούς παλαιότερους χρόνους οι Συντεχνίες δέν είχαν γραπτούς κανονισμούς, αλλά σύμφωνα με το κατά παράδοση δίκαιο, το «εθιμικό δίκαιο» ρύθμιζε τήν πορεία τους. Οι διατάξεις πού ρύθμιζαν τύς σχέσεις μεταξύ τών «μαϊστόρων» διατηρούνταν μόνιμα. Με το πέρασμα τού χρόνου όμως, άρχισαν παραβάσεις τών θεσμών, άλλοτε από άγνοια τών μελών καί άλλοτε από …πλεονεξία. Έτσι, κρίθηκε αναγκαίο να συνταχθεί από κάθε Συντεχνία ένα γραπτό καταστατικό, στό οποίο θα περιλαμβάνονταν οι κυριότερες από τίς παραδοσιακές διατάξεις, καθώς καί εκείνες πού αποφασίστηκαν με κοινή γνώμη τών μελών στίς Γενικές Συνελεύσεις. Κύριο έργο τών Συντεχνιών ήταν πρώτον η επιδίωξη τού επαγγελματικού συμφέροντος. Ως δεύτερο σκοπό κάθε Συντεχνία πρόβαλλε τήν επίτευξη τής αρμονίας καί τού πρέποντος σεβασμού μεταξύ τών μελών. Τρίτο σκοπό οι συντεχνίες είχαν τήν ηθική καί υλική βοήθεια τών μελών.
Συνεχίζεται……