Αυτής τής Ελευθερίας το βαθύτερο νόημα θα επιχειρήσουμε να εκθέσουμε με τήν βοήθεια τής Τεκτονικής μεθόδου καί τού Τεκτονικού στοχασμού. Ας διαβάσουμε πρώτα-πρώτα πώς χαρακτήρισαν οι ίδιοι οι αγωνιστές τήν επιδίωξη τής Εθνικής Ανεξαρτησίας καί Ελευθερίας μέσω τών εκπροσώπων τού Εθνους στήν Α’ Εθνοσυνέλευση τής Επιδαύρου. Προσέξτε, εκφράζονται με τήν γλώσσα τού Τεκτονισμού.
“Απόγονοι τού σοφού καί φιλανθρώπου έθνους τών Ελλήνων, σύγχρονοι τών νύν πεφωτισμένων καί ευνομουμένων λαών τής Ευρώπης καί θεαταί τών καλών, τα οποία ούτοι υπό τήν αδιάρρηκτον των νόμων αιγίδα απολαμβάνουσιν, ήτο αδύνατον πλέον να υποφέρομεν μέχρις αναλγησίας καί ευηθείας τήν σκληράν τού Οθωμανικού Κράτους μάστιγα, ήτις ήδη τέσσαρις περίπου αιώνας…. αντί τού λόγου τήν θέλησιν (το έτσι θέλω) ως νόμον γνωρίζουσα, διέτασσε καί διώκει τα πάντα δεσποτικώς καί αυτογνωμόνως….. Ο κατά τών Τούρκων πόλεμος ημών μακράν τού να στηρίζεται είς αρχάς τινας δημαγωγικάς καί στασιώδεις ή ιδιωφελείς μέρους τινός τού σύμπαντος Ελληνικού Εθνους σκοπούς, είναι πόλεμος εθνικός, πόλεμος ιερός, τού οποίου η μόνη αιτία είναι η ανάκτησις τών δικαίων τής προσωπικής ημών ελευθερίας, τής ιδιοκτησίας καί τής τιμής, τα οποία, ενώ τήν σήμερον όλοι οι ευνομούμενοι λαοί τής Ευρώπης τήν χαίρονται, από ημάς μόνον η σκληρά καί απαραδειγμάτιστος τών Οθωμανών τυρανία επροσπάθησε με βίαν να αφαιρέση καί εντός τού στήθους ημών να πνίξει…… δίκαια τα οποία η φύσις ενεφύτευσε βαθέως είς τήν καρδίαν τών ανθρώπων καί τα οποία οι νόμοι συμφώνως με τήν φύσιν καθιέρωσαν…. δίκαια τέλος, τα οποία δέν επαύσαμεν με τα όπλα να υπερασπιζώμεθα εντός τής Ελλάδος όπως οι καιροί καί αί περιστάσεις επέτρεπαν….. ” . Υπογραμμίζω, λοιπόν καί επισημαίνω τήν προσοχή σας σε δύο κύρια σημεία τής διακηρύξεως: 1) Η Εθνική ανεξαρτησία, η Ελληνική δηλαδή Ελευθερία, είναι “φυσικόν δίκαιον- δικαίωμα” το οποίον η Τουρκική εξουσία αφαίρεσε, τ ή ν θ έ λ η σ ι ν ( τόν ετσιθελισμό δλδ.) αντί τού Λ ό γ ο υ γνωρίζουσα καί 2) υπέρ τής Ελευθερίας (φυσικού δικαιώματος) δέν έπαψαν αγωνιζόμενοι οι Έλληνες.
Όπως βλέπουμε, η υπό τών ιδίων τών αγωνιστών τού 1821 λιτή, αλλά σοφή φιλοσοφική θεώρηση τής Ζωής, ανακηρύσσει ως συναφείς- συμφύτους πρός τόν ανθρώπινον Λ ό γ ο ν, δηλαδή τήν ανθρώπινη ύπαρξη, τίς ιδέες-δίκαια καί μάλιστα τήν ιδέα τής ελευθερίας, διακηρύσσει δε αμέσως στην συνέχεια ότι η Ελληνική Ζωή τήν ζή, τήν έχει ως βίωμα αυτήν τήν ιδέα, αγωνιζομένη υπέρ αυτής συνεχώς. Το 1821 δλδ. Σε μία θαυμαστή αναγέννηση καί ανασύνθεση των ηθικοπνευματικών εθνικών δυνάμεων, επιδιώκει καί επιτυγχάνει τήν ε ν ε α υ τ ώ αναβίωση τής ιστορικότητας, τής ιστορικής παραδόσεως τού Εθνους, η οποί συνίσταται στό γεγονός ότι ο Ελληνισμός φέρνει πάντοτε σε αρμονία τόν ιδεαλισμό με τήν πρακτική ζωή καί ότι όλα τα επιτεύγματά του αποτελούν αξιοθαύμαστη συζυγία ιδέας καί πράξεως, μεταφυσικής καί υλικής πλευράς τής ζωής.
Πρός Έλληνες καί μάλιστα Έλληνες Τέκτονες αναγνώστες, δέν είναι ανάγκη πρός απόδειξη να αναφέρουμε τήν εκπληκτική δημιουργία τής Ελληνικής αρχαιότητος, η οποία κατέβασε κυριολεκτικά από τόν ουρανό στήν Γη το ιδεατόν Κάλλος καί το Υπέρτατον Αγαθον καί τού έδωσε με όργανο τήν “ελευθέραν ανθρωπίνην προσωπικότητα”, πού αυτή τούς έδωσε υλική μορφή καί ηθικό πρακτικό μεγαλείο. Ένας Παρθενώνας καί μία Αντιγόνη ή ένας Σωκράτης είναι τα αιώνια καί αθάνατα πρότυπα τής λαμπρής εκείνης δημιουργικής συνθέσεως Ιδεαλισμού καί Πρακτικής ζωής.
Ο Ελληνισμός, έπειτα, σε μία δραματική πάλη τεσσάρων αιώνων πάλη καθαρά ηθικοπνευματική κατόρθωσε να μετουσιώσει τόν υλικό όγκο τής Ρώμης στήν δική του πνευματικότητα. Καί αμέσως στήν συνέχεια ο Βυζαντινός Ελληνισμός πέτυχε να εναρμονήσει τήν χριστιανική πρακτική πρός τήν ουσία τού πνεύματός του καί να προσδώσει στήν θεία δόξα τής νέας θρησκείας όλη τήν δυνατή ανθρώπινη λάμψη καί κάλλος. Αυτή λοιπόν τήν ιστορική παράδοση επεδίωξε από τήν αρχή να πραγματώσει καί, ευτυχώς, επραγμάτωσε το ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥ.